Archief van de Kamer van Koophandel Amsterdam

Nadat in 1918 de Handelsregisterwet werd aangenomen, waarbij de Kamers van Koophandel de registratie van ondernemingen ter hand namen, trad op 15 maart 1921 de Wet op de Kamers van Koophandel (Stb. 152) in werking. Hierbij werden de Kamers bij wet ingesteld en dus niet meer door gemeenten opgericht. Het lokale systeem werd vervangen door de instelling van 36 regionale Kamers, onder toezicht van de toenmalige minister van Handel, Arbeid en Nijverheid. De adviesfunctie bleef weliswaar intact, echter de belangrijkste taak kwam nu meer te liggen op het wetsuitvoerende, begeleidende en voorlichtende vlak. De interne organisatie werd aangepast er kwamen nu twee afdelingen: één voor het groot- en één voor het kleinbedrijf. De volgende grote reorganisatie vond plaats tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op 1 april 1942 werden provinciale in plaats van regionale Kamers ingevoerd, met plaatselijke kantoren. De indeling in klein- en grootbedrijf werd afgeschaft. De nieuwe indeling was die in de afdelingen voor handel, verkeer, industrie en ambacht. Bij de Kamers werd een Raad van Bijstand benoemd die de secretaris van de Kamer moest assisteren. Tegelijkertijd werd het nationaal-socialistische leidersbeginsel ingevoerd, hetgeen inhield dat de voorzitters van de Kamers vergaande bevoegdheden kregen. Van enige democratie was dan ook geen sprake meer. Na de oorlog bleef de structuur die door de bezetter was ingevoerd nog enkele jaren gehandhaafd. Bij de Wet op de Kamers van Koophandel en Fabrieken van 21 augustus 1950 (Stb. K 367) werden de provinciale Kamers en de plaatselijke kantoren opgeheven en kregen de Kamers hun zelfstandigheid van vóór 1942 terug. Deze wet trad in werking op 1 januari 1951.